ငယ္ဘ၀ကို သတိရေစတဲ့ဟင္း

က်မ ၄ ႏွစ္အရြယ္ မူႀကိဳစတက္ရေတာ့ တာေမြ မူႀကိဳ (၅) မွာတက္ခဲ့ရတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ အစားအေသာက္ကို မူႀကိဳေက်ာင္းကပဲ တာ၀န္ယူပါတယ္။ အိမ္က ထမင္းဘူးထည္႕ေပးစရာမလိုဘူး။ မူႀကိဳမွာ ေန႕လည္စာ ထမင္းနဲ႕ ဟင္း ရယ္၊ ညေနပိုင္းဆိုရင္ေတာ့ သံပုရာရည္နဲ႕ ဘီစကြတ္ လိုမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏို႕ဆန္ျပဳတ္ လိုမ်ိဳးကိုေကြ်းတတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒီလိုပဲ သတိမထားပဲ စားခဲ့တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တယ္။

တေန႕ေတာ့ အိမ္မွာ ငါးပတ္ေမႊဟင္း ခ်က္တယ္။ အဲဒီဟင္းနံရတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ မူႀကိဳတုန္းက အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ၿပီးသတိရသြားတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ မူႀကိဳတက္တုန္းက ေန႕လည္စာကို ငါးပတ္ေမႊနဲ႕ အျမဲလိုလို ေကြ်းတတ္တယ္။ က်မ ငါးပတ္ေမႊဟင္းကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္ (အရိုးႏႊင္ၿပီးသား မို႕လို႕လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္း ငါးပတ္ေမႊကို မူႀကိဳဟင္းလို႕ပဲ မွတ္ထားလိုက္ၿပီး က်မရဲ႕ မူႀကိဳဘ၀ကို သတိရေစတဲ့ဟင္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

က်မ ငယ္ငယ္က အစားမမက္၊ အေဆာ့မက္တယ္ (ခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ပါ :P )။ လူႀကီးေတြ သတိမေပးရင္ အခ်ိန္မွန္ ထမင္းမစားပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အေဒၚက အျမဲလိုလို ထမင္းလိုက္ခြံ႕ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္စားရင္ ထည္႕ၿပီးသေလာက္ အျပင္ ဘယ္ေတာ့မွ ပိုမစားဘူး။ ခြံ႕ေကြ်းရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခြံ႕ခြံ႕ စားပါတယ္။ အေဒၚ ခြံ႕ေကြ်းသမွ်ထဲမွာ ထမင္းကို ငပိရည္နဲ႕နယ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္စမ္းၿပီး ၀က္သား အစပ္နဲ႕ ေကြ်းခဲ့တာကို အမွတ္မိဆုံးနဲ႕ အႀကိဳက္ဆုံးဟင္းပါပဲ။ ခုရန္ကုန္ျပန္ရင္လည္း အဲလိုခြံ႕ခိုင္းၿပီး စားဦးမယ္ း)

ငယ္ငယ္က စားခဲ့ဖူးေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ အဲလိုအရသာမ်ိဳး စားခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ အရာေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အရင္က က်မတို႕လမ္းထဲမွာ ေဒၚႏုဆိုတဲ့ ကုလားမႀကီးေရာင္းတဲ့ အေၾကာ္ဆိုင္ရွိတယ္။ သူ႕ဆိုင္မွာ အေကာင္းဆုံး အေၾကာ္ကေတာ့ အာလူးကသလစ္ ပါပဲ။ သူေၾကာ္တဲ့အာလူးကသလစ္ လိုအရသာမ်ိဳး ဘယ္မွာမွ မစားဖူးေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားၾကည္႕ပါေသးတယ္ မတူပါဘူး။ အခ်ဥ္ရည္ကလည္း မန္က်ီးသီး အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔ပါ။ အိမ္မွာ ဟင္းမႀကိဳက္တဲ့ေန႕ဆို သူ႕ဆီက အေၾကာ္သြား၀ယ္ၿပီး ထမင္းကို အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႕နယ္၊ အေၾကာ္ေလးနဲ႕စားလိုက္ရရင္ ဗိုက္ကိုတင္းသြားတာပဲ။ အခုေတာ့ သူအေၾကာ္မေရာင္းေတာ့ပါဘူး။ သားသမီးေတြအဆင္ေျပလို႕ ေျမာက္ဥကၠလာမွာ အိမ္ပိုင္ေလးနဲ႕ ေနေနပါၿပီ (ေျပာင္းသြားတဲ့ ေနရာမွာမ်ား အေၾကာ္ေရာင္းဦးမလားလို႕ လိုက္စုံစမ္းထားတာပါ ;) )

တာေမြမွာေနတဲ့လူေတြဆိုရင္ေတာ့ ရာျပည္႕ေစ်းကို သိပါလိမ့္မယ္။ က်မကို မေမြးခင္ကတည္းက အဲဒီေစ်းေဘးမွာေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးဆိုင္ရွိတယ္။ ေလးဆိုင္လုံး က်မအၾကိဳက္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဆိုင္ေတြကေတာ့ ငရုတ္ေကာင္းမုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္၊ ၀က္ေျခေထာက္စြတ္ျပဳတ္ဆိုင္၊ ဆီခ်က္ႏွင့္ ဆန္ျပဳတ္ဆုိင္၊ အစုံသုတ္ဆိုင္ ေတြပါ။ အဲဒီဆိုင္ေတြထဲမွာ ခုလက္ရွိ သုံးဆိုင္ပဲရွိပါေတာ့တယ္။ အစုံသုတ္ဆိုင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အစုံသုတ္ဆိုင္ ဆိုင္ရွင္ နာမည္က ေဒၚသန္းရီမို႕ က်မတို႕က ေဒၚသန္းရီအသုတ္စုံဆိုင္လို႕ ေခၚတယ္။ ထမင္းနီနီေလးေတြ၊ ေက်ာက္ပြင့္ေလးေတြနဲ႕ ေရွာက္ရြက္အုပ္ထားတဲ့ အသုတ္စုံလိုမ်ိဳးကို ၾကာဇံဟင္းခါး က်ဲက်ဲေလးနဲ႕ တြဲေပးတတ္တယ္။ အဲလိုအသုတ္မ်ိဳး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာရေသးေပမယ့္ အရသာကေတာ့ ေဒၚသန္းရီအသုတ္နဲ႕ မတူပါဘူး။ တခါတေလ အိမ္မွာ က်မတေယာက္တည္း ‘ေဒၚသန္းရီေရ ဆိုင္ျပန္ဖြင့္ပါေတာ့’ ဆိုၿပီး ေအာ္ေနတတ္တယ္ း) ။ အခြင့္သာရင္ေတာ့ ေဒၚသန္းရီရဲ႕ အစုံသုတ္နဲ႕ ၾကာဇံဟင္းခါးေလး စားခ်င္ပါေသးတယ္။

ေမကဆုန္ေရ ဒီေလာက္နဲ႕ ေက်နပ္ေပးပါ။ ဆက္ေရးရင္ ျမန္မာျပည္က အစားအစာေတြ လြမ္းလြန္းလို႕ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္ က်ရပါေတာ့မယ္…