2008 & 2009 Christmas Dinner

ခရစ္စမတ္ေန႕ဆိုရင္ ရုံးေတြ ေက်ာင္းေတြပိတ္တယ္ဆိုတာ ေလာက္ပဲသိခဲ့တာပါ။ ဒီမွာအလုပ္စလုပ္ေတာ့မွ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ လဲရတာ၊ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္မွာခ်ိတ္ဖို႕ အရုပ္ေလးေတြ(christmas ornaments) ၀ယ္ရတာကို သိခဲ့ရတယ္။

တျခား ရုံးေတြမွာလည္း ခရစ္စမတ္ညစာစားပြဲနဲ႕ လက္ေဆာင္လဲပြဲေတြလုပ္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရုံးက လုပ္ပုံေလးကေတာ့ ခရစ္စမတ္ ညစာစားပြဲ မစခင္ ၁ပတ္ေလာက္အလုိမွာ ကိုယ္ လက္ေဆာင္ေပးရမယ့္လူရဲ႕ နာမည္ကို ႀကိဳၿပီး မဲႏႈိက္ရပါတယ္။ ကိုယ္မဲေပါက္တဲ့လူအတြက္ လက္ေဆာင္ေလး၀ယ္ရတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေပၚမွာ ကိုယ္ႏႈိက္လိုက္တဲ့မဲထဲက လူရဲ႕ နာမည္ကိုေရးၿပီးရင္ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေအာက္မွာ သြားထား ထားရပါတယ္။ ညစာစားပြဲေန႕မွ ကိုယ့္နာမည္ေရးထာတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းကို အားလုံးေရွ႕မွာ ေဖာက္ရပါတယ္။

၂၀၀၈ ခရစ္စမတ္
မႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္ေလာက္မွာ ရုံးကလူေတြနဲ႕ ခရစ္စမတ္ပြဲေလးလုပ္ျဖစ္တယ္။ ပြဲလာမယ့္လူတိုင္းက အနီ (သို႕) အစိမ္းပါတာကို ၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ အဆန္းသစ္ဆုံး တီထြင္ၿပီး ၀တ္ႏိုင္တဲ့လူ ၂ေယာက္ကို ဆုေပးပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဗလာမပါကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္လဲပါပါေသးတယ္။ ညစာစားပြဲကိုေတာ့ River Side က ဆိုင္တဆိုင္မွာ ဘူေဖးေကြ်းပါတယ္။ အဲဒီဘူေဖးကိုေတာ့ တသက္လုံးသတိရေနမွာပါ။ သတိရေစတဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း ဆက္ေျပာပါ့မယ္။

ျမန္မာမွာတုန္းက ဘူးေဖးစားတယ္ဆိုတဲ့ အႀကိမ္ကို လက္ခ်ိဳးေရလို႕ရပါတယ္။ ၁ခါလားပဲ ရွမ္းကန္မွာစားဖူးတာပါ။ အဲဒီေတာ့ ဒီမွာ စားရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေတာသူၿမိဳ႕ေရာက္ဆိုသလို မျမင္ဖူး မစားဖူးတာေတြျမင္ရေတာ့ အကုန္ကိုထည္႕စားခ်င္တာပါ။ အစားမက္တဲ့ အခံေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ အကုန္မစားႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေတာ့ ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို စ ပယ္ပါတယ္။ အသားစိမ္းေတြနဲ႕ ေရညွိကိုမႀကိဳက္လို႕ ဂ်ပန္စာဘက္ကို မလွည္႕ေတာ့ပါဘူး။ ပင္လယ္စာထဲမွာ ခရုတို႕၊ ဂုံးတို႕ မစားေတာ့ အဲဒါေတြလည္း ပယ္လိုက္ပါတယ္။ ၾကက္နဲ႕၀က္ကစားေနက်မို႕ ဒုတိယ ဦးစားေပးထားၿပီး၊ ပုစြန္နဲ႕ ဂဏန္းကို ပထမဦးစားေပးၿပီးစားပါတယ္။
ထမင္းလည္း ထည္႕မစားပဲ ဟင္းေတြခ်ည္းပဲ စားပါတယ္။ ဟင္းခ်ည္းပဲ စားရမယ္လို႕ ရုံးကလူေတြ သင္ေပးတာပါ။

1st round ၿပီးေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ။ 2nd round ၿပီးေတာ့ ဗိုက္ျပည္႕သြားပါၿပီ။ အခ်ိဳပြဲစားဖို႕ ျပင္ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ အခ်ိဳပြဲက ဒူးရင္းသီးအခ်ိဳပြဲလုိ႕ အေစာႀကီးကတည္း သတင္းရထားၿပီးသားပါ။ တကယ္လည္း ခ်ိဳ၊ စိမ့္၊ ခါးေနေအာင္ စားေကာင္းပါတယ္။ ဒူးရင္းသီးအသားခ်ည္းကို ေရာၿပီး ပစ္ေနေအာင္ ေမႊထားတာပါ။ ဒူးရင္းသီးႀကိဳက္သူဆိုေတာ့ တပန္းကန္အျပည္႕ ထည္႕ၿပီးစားလုိက္ပါတယ္။ စားၿပီးလို႕ နားတုန္းပဲရွိေသးတယ္ မန္ေနဂ်ာက "ေနျခည္ ဒီေလာက္ပဲလား။ ထပ္စားထပ္စား က်ားရို က်ားရုိ" ဆိုၿပီးေျမွာက္ေပးလို႕ 3 round ကို ပုစြန္နဲ႕ ဂဏန္းခ်ည္းပဲ ထပ္စားပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကံစမ္းမဲႏိႈက္၊ ပစၥည္းလဲပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ အားလုံး ဒူးရင္းသီးအခ်ိဳပြဲ တူတူစားၾကမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္တပန္းကန္ထပ္စားပါတယ္။ အားလုံးအဆင္ေျပေျပ နဲ႕ပဲ ၿပီးသြားပါတယ္။ အဆင္မေျပတာက အိမ္ေရာက္မွစတာပါ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေရခ်ိဳးၿပီး တန္းအိပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိမွအိပ္လို႕မရပါဘူး။ ရင္ေတြပူလြန္းလို႕ ေရထေသာက္လည္း မရဘူး။ အဲဒါနဲ႕ အစာေၾကေဆးစားၿပီး အိမ္ထဲမွာ လမ္းထေလွ်ာက္ေနရတယ္။ အဲလိုလုပ္ေနလည္း ရင္ထဲမွာ မအီမလည္ႀကီးနဲ႕ ထိုင္ မရ၊ ထ မရ၊ အိပ္မရနဲ႕ ေနာက္ဆုံးဘယ္လိုမွမခံႏိုင္တဲ့အဆုံး ေရခ်ိဳးခန္းထဲေျပးၿပီး အန္ရေတာ့တာပါပဲ။ ၂ခါေလာက္ အန္ယူရပါတယ္။ အန္လည္းၿပီးေတာ့ လူလည္းေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ့သြားပါၿပီ။ ရင္ထဲမွာလည္း ေနလို႕ေကာင္းသြားပါတယ္။ (ေကာင္းသြားတာေပါ့ စားထားတာေတြ အကုန္ျပန္အန္လိုက္တာေလ) ။ ၿပီးေတာ့ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕ထြက္လာေတာ့မွ ............ ဧည္႕ခန္းတခုလုံး ဒူးရင္းသီးခ်ဥ္စုတ္စုတ္နံ႕ကို နံေနေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ တခါးေတြဖြင့္၊ ပန္ကာေတြဖြင့္ၿပီး Air Fresher ေတြလိုက္ျဖန္းရေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ စားထားတာေတြ အကုန္ျပန္အန္ၿပီး၊ အိပ္ေကာင္းျခင္း မအိပ္ရတာေတြပဲ အဖတ္တင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ဘူေဖးဆုိရင္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ သတိခ်ပ္ၿပီး စားပါေတာ့တယ္။
(၂၀၀၈ ခရစ္စမတ္ ဒင္နာ အမွတ္တရပါ)

၂၀၀၉ ခရစ္စမတ္
၂၀၀၉ ခရစ္စမတ္ ဒင္နာကို မေန႕က Trader Hotel မွာလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္ကလို ကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္ေတြ မပါေတာ့ပါဘူး။ ဒီတခါလည္း ဘူေဖးပါပဲ။ ခုေတာ့ သိသြားပါၿပီ ေျမွာက္ေပးလည္း မစားႏိုင္ရင္ ထပ္မစားေတာ့ပါဘူး။ ငမ္းငမ္းတက္ စားရေလာက္ေအာင္လည္း အႀကိဳက္မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏွစ္ စားစရာေတြထဲမွေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းနဲ႕ စားေကာင္းတာကေတာ့ နာနတ္သီးကင္ ပါ။ ခ်က္ျခင္းကင္ၿပီး ခ်က္ျခင္းလွီးေပးပါတယ္။ နာနတ္ယိုေလးလိုပဲ ေမႊးၿပီးခ်ိဳေနပါတယ္။

ဒါကေတာ့ အခိ်ဳပြဲေလးေတြပါ။ လွလို႕ ရိုက္လာခဲ့တယ္။





ဒီႏွစ္ ရတဲ့ ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္ပါ။ ဘယ္သူေပးတာလဲေတာ့ မသိပါဘူး။